De Europese Unie (EU) houdt zich steeds meer bezig met het buitenland. De EU probeert de levensomstandigheden daar te verbeteren. Bijvoorbeeld door het bestrijden van armoede, het voorkomen van oorlogen en door te eisen dat landen de mensenrechten respecteren.

Armoede, veiligheid en mensenrechten

Armoede bestrijdt de EU door geld te geven. Dat wordt gebruikt voor bijvoorbeeld onderwijs en zorg. Als dat geld goed wordt uitgegeven dan kunnen die landen in de toekomst voor zichzelf zorgen. Zij hebben onze hulp dan niet meer nodig. De Europese Unie probeert in de gaten te houden dat het geld op de juiste manier wordt uitgegeven. Bij rampen zoals overstromingen en hongersnood stuurt de Europese Unie naast geld ook voedsel en andere hulpgoederen die nodig zijn.

Daarnaast is er steeds meer handel tussen de EU en ontwikkelingslanden. De ontwikkelingslanden verdienen daardoor meer geld.

Het voorkomen van oorlogen gebeurt door te bemiddelen tussen de ruziënde partijen. Ook kunnen landen van de Europese Unie militairen sturen om de vrede te bewaken.

In ruil voor hulp van de Europese Unie behandelen regeringen in ontwikkelingslanden hun volk beter. De EU kan bijvoorbeeld mensenrechten verbeteren in landen waar ze mee samenwerkt. Dat kan vriendelijk door advies te geven of door meer handel te beloven. Het kan ook minder vriendelijk: een land krijgt geen geld meer tot het stopt met het schenden van de mensenrechten.

De Europese Unie kan niet altijd wat doen in het buitenland

Samen werken aan een buitenlands beleid is niet makkelijk. Voordat de Europese Unie kan praten met andere landen over belangrijke zaken, moeten alle lidstaten het er mee eens zijn. Soms wil één lidstaat niet praten met een land buiten Europa over een probleem. Bijvoorbeeld omdat die lidstaat bang is dat daardoor de handel met dat land in gevaar komt. Dit betekent dan dat de rest van de Europese Unie ook niets kan doen.

De landen van de EU kunnen ook besluiten om iets te doen als niet alle landen, maar wel een meerderheid van de 27 landen dat wil. Dan moeten wel eerst de regels van de EU veranderd worden. Voordeel is dat de EU vaker met één stem kan spreken in de wereld. Naar een grote groep landen met dezelfde mening wordt sneller geluisterd dan naar één land. Nadeel is dat je als land niet altijd helemaal zelf het buitenlands beleid kan bepalen.