Klimaatverandering trekt zich niets van grenzen aan!

Milieuproblemen en vervuiling zijn grensoverschrijdend. Zo heeft Nederland bijvoorbeeld te maken met vervuild rivierwater in de Rijn en de Maas afkomstig uit andere landen. Ook de uitstoot van broeikasgassen trekt zich niets aan van de landsgrenzen. De uitstoot zorgt zelfs voor problemen die wereldwijde gevolgen hebben, zoals klimaatverandering. Door de hoge uitstoot van broeikasgassen warmt de aarde op en dat heeft grote gevolgen voor het klimaat. Nu al zijn de gevolgen van deze opwarming te zien: het smelten van de ijskappen op de Noord-en Zuidpool, verwoestijning en periodes van lange droogten zijn nog maar enkele voorbeelden van deze gevolgen.

Doordat de uitstoot van broeikasgassen wereldwijde gevolgen heeft is het aanpakken van klimaatverandering bij uitstek een probleem dat alleen kan worden opgelost als landen samenwerken. In Europa wordt veel samengewerkt op het gebied van milieu en het aanpakken van het klimaatprobleem. Dat is niet altijd gemakkelijk doordat bij de de bescherming van het milieu en het aanpakken van klimaatverandering ook rekening moet worden gehouden met andere zaken, zoals de economie.

Ondanks het feit dat het niet eenvoudig is om samen tot oplossingen te komen, is de Europese Unie van mening dat als we later in een schone en leefbare wereld willen leven, er nu regels moeten komen. Dat kost veel tijd en geld en daarbij is het niet altijd direct duidelijk wat deze inspanningen opleveren.

De Europese Unie is zich erg bewust van de gevolgen van de hoge uitstoot van broeikasgassen en wil zich daarom actief inzetten om met maatregelen te komen die de uitstoot van CO₂ moeten terugdringen. De Europese Unie is een van de grootste vervuilers ter wereld en daar wil zij wat aan doen.

In maart 2007 hebben de Europese regeringsleiders dan ook afgesproken dat de uitstoot van het broeikasgas CO₂ in 2020 met 20 procent moet zijn verminderd. De Europese Raad van regeringsleiders heeft in december 2008 een uitgebreid pakket van maatregelen, het zogenaamde 'klimaatpakket' vastgesteld om de doelstellingen te kunnen behalen. Daarbij is ook vastgesteld dat de vermindering van de uitstoot van CO₂ kan oplopen tot 30 procent als de rest van de wereld meedoet, in het bijzonder ook andere grote vervuilers als de Verenigde Staten, China en Rusland.

Doordat klimaatverandering zich niets aantrekt van de landsgrenzen, en de gevolgen wereldwijd zichtbaar zijn, houdt het aanpakken van klimaatverandering ook niet op bij de grenzen van Europa. Er zijn wereldwijde afspraken nodig om problemen effectief aan te kunnen pakken. Om klimaatverandering terug te dringen is daarom in 1994 de zogenaamde 'Convention on Climate Change' in het leven geroepen. Onder deze conventie zijn maatregelen opgenomen om klimaatverandering terug te dringen. In 1997 is onder deze conventie een nog belangrijker protocol toegevoegd: het Kyoto-protocol. Dit protocol bevat juridisch bindende afspraken voor het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen voor de 37 rijke landen die dit protocol ondertekend hebben. Het Kyoto-protocol zou aanvankelijk aflopen na 2012, maar omdat landen tijdens de klimaatconferentie van Durban in 2011 niet tot een akkoord konden komen over een nieuw protocol, is besloten om 'Kyoto' te verlengen. Verscheidene landen, waaronder de VS en China, hebben echter al aangegeven zich niet aan het protocol te houden.

Verenigde Staten

Er staan verschillende machtsblokken tegenover elkaar. De Verenigde Staten onder Barack Obama zijn met betrekking tot de klimaatproblematiek een andere koers gaan varen dan onder voorganger Bush. Obama is doordrongen van het feit dat de klimaatproblematiek aangepakt moet worden, maar wil dat alleen doen als alle landen zich daarvoor gaan inspannen. Ook zal hij een eventueel akkoord door de Amerikaanse Senaat moeten krijgen, wat erg lastig is. Met andere landen bedoelt hij met name China.  

China en opkomende economieën als Rusland en India

China is momenteel de tweede economie ter wereld en produceert inmiddels meer CO₂ dan welk ander land dan ook. Hoewel China inmiddels heeft aangegeven dat het zich wil gaan inspannen om de uitstoot van CO₂ te verminderen, wil het zich net als de Verenigde Staten niet binden aan concrete afspraken en doelstellingen. China en andere opkomende economieën als India en Rusland zijn van mening dat de rijke landen de historische verantwoordelijkheid dragen om het klimaatprobleem op te lossen dat zij in hun ogen zelf hebben veroorzaakt. Het is nu hun beurt om te groeien om daarmee ook de armoede in hun land te bestrijden.

Ontwikkelingslanden

De ontwikkelingslanden die per saldo het minst bijdragen aan het klimaatprobleem zijn alleen bereid iets te doen als zij daarvoor geld krijgen van de rijke landen. Daarbij komt ook dat de gevolgen van klimaatverandering in deze landen als eerste zichtbaar worden. Daarom eisen zij geld voor maatregelen die moeten worden genomen om zich aan te passen aan de gevolgen van klimaatverandering. Tijdens de klimaatconferentie van Kopenhagen in 2009 is afgesproken dat rijke landen miljarden gaan storten in een fonds waaruit arme landen noodzakelijke maatregelen kunnen financieren.

Europese Unie

De Europese Unie is bereid haar uitstoot fors te verminderen wanneer ook andere landen dat doen. De Europese Unie ziet voordelen in het bereiken van een klimaatakkoord en wil zich daar dan ook actief voor inzetten. De economische crisis zorgt er echter voor dat de bereidheid om veel geld beschikbaar te stellen bij de EU afneemt. Dat neemt niet weg dat de EU erkent dat de rijke landen daarin een grote verantwoordelijkheid hebben. Ook wil de EU graag de Verenigde Staten aan boord houden, maar dat zou eventueel kunnen betekenen dat het klimaatakkoord er heel anders uit zou gaan zien dan het huidige Kyoto-protocol. Ook wil de EU dat de opkomende economieën hun verantwoordelijkheid nemen.