Het Hof van Justitie stelt vast dat Italië niet alle maatregelen heeft genomen die noodzakelijk zijn voor de verwijdering van afvalstoffen in de regio Campania

Een dergelijke situatie heeft de gezondheid van de mens in gevaar gebracht en nadelige gevolgen gehad voor het milieu

De Europese afvalstoffenwetgeving 1 heeft tot doel de gezondheid van de mens en het milieu te beschermen. De lidstaten moeten stappen nemen om te waarborgen dat afvalstoffen worden verwijderd en nuttig worden toegepast, en moeten het ontstaan van afvalstoffen beperken, met name door schone technologieën en recycleerbare en opnieuw te gebruiken producten te bevorderen. Aldus moeten zij een geïntegreerd en toereikend net van verwijderingsinstallaties opzetten, waarmee de Unie als geheel en de lidstaten afzonderlijk kunnen waarborgen dat afvalstoffen worden verwijderd.

Italië heeft de nieuwe afvalstoffenrichtlijn uitgevoerd in 2006 2 en met betrekking tot de regio Campania zijn bij regionale wet 18 homogene territoriale gebieden vastgesteld waarin het in die gebieden geproduceerde stedelijk afval diende te worden beheerd en verwijderd.

Nadat in 2007 in de regio Campania een crisissituatie op het gebied van de afvalverwijdering was ontstaan, heeft de Commissie tegen Italië een beroep wegens niet-nakoming ingesteld, op grond dat het voor die regio geen geïntegreerd en toereikend net van installaties had opgezet waarmee het mogelijk was zelfverzorgend te worden op het gebied van de verwijdering van afvalstoffen op basis van het criterium van de geografische nabijheid. De Commissie was namelijk van mening dat die situatie had geleid tot een gevaar voor de gezondheid van de mens en voor het milieu.

Italië heeft aangevoerd dat het het niveau van gescheiden afvalophaling had verhoogd, twee stortplaatsen had geopend en extra verbrandingsovens had gebouwd. Het betoogde tevens dat er sprake was van contractbreuken en van misdrijven, omstandigheden waarop het geen vat had en die gevallen van overmacht vormen.

Het Hof van Justitie brengt in herinnering dat de lidstaten bij het opzetten van een geïntegreerd en toereikend net van afvalverwijderingsinstallaties over een beoordelingsmarge beschikken bij de keuze van de territoriale basis die zij geschikt achten om op nationaal niveau zelfverzorgend te worden. Voor bepaalde soorten afval is het, wegens het specifieke karakter ervan, zinvol de behandeling ervan te groeperen in een of meerdere structuren op nationaal niveau, of zelfs in het kader van een samenwerking met andere lidstaten. Wat ongevaarlijk stedelijk afval betreft, dat geen speciale installaties vereist, moeten de lidstaten daarentegen een verwijderingsnet organiseren zo dicht mogelijk bij de plaatsen waar dat afval wordt geproduceerd, onverminderd de mogelijkheid om daarbij, met inachtneming van het beginsel van nabijheid, interregionaal of internationaal samen te werken.